.


วันนี้ ท่ามกลางแสงไฟขอคือวันสีจันทร์เต็มดวง

ตัวฉันเดิน อยู่คนเดียว .
แล้วฉันก็เห็นผู้ชายคนนึง เค้าเป็นคนแก่มากแล้ว แต่เค้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
เค้าคนนั้น มีเครื่องดนตรีคู่ใจ ของเค้า
เค้าอยู่ ใกล้ กับมันไม่ห่าง
รอยยิ้มของ เค้าชั้งมีความสุข ..

ฉันมองดูเค้า อยู่สักพัก ฉันตั้งคำถามกับตัวเองขึ้นมา ทันที
ทำไม เค้านั้น ชั้งดูมีความสุข มากมายเหลือ เกิน
ถึงแขน เค้าจะไม่มี ถึงเค้าจะไม่มีลูกหลาน
รอยยิ้มของเค้าฉันมองแล้ว
ชั้นรู้สึก อบอุ่นแบบ เหมือนเป็นผู้ใหญ่คนนึงที่ ฉันรู้จัก
ฉันมองรอยยิ้ม ของเค้าอยู่สักพัก ฉันเกิดความรู้สึกคิดว่า ....*

ตัวฉันเอง ก็เล่นดนตรีเหมือน ผู้ชายแก่ ๆ คนนี้ เหมือนกัน
ฉันเองก็ มีความสุข ใช่ ฉันมีความสุข มากก
แต่ ถ้าลองคิดว่าใน อนาคต ว่าถ้าฉันเป็นเหมือน คนแก่ คนนี้ แหละ ?

ฉันจะยัง รักมันเหมือนเดิมไหม ถ้าชีวิตฉันต้องมาจบในวันพรุ้งนี้
ฉันจะยัง มีอะไรที่ฉันอยากจะทำแล้วฉันไม่กล้า ตัดสินใจไหม
ชีวิต ของตัวฉันในวันนี้ ที่ผ่านมาทั้ง ในอดีตและปัจจุบันนี้
อาจจะเทียบ กับผู้ชายคนแก่ ๆ คนนี้ไม่ได้เลย สักนิด .
ผู้ชาย คนนี้คงจะมองฉันเป็นแค่เด็กที่ผ่านโลก มาแค่นิดเดียว

ฉันมานั่งลงข้างทาง แล้วใช้เวลาในตอนนั้น
ฟัง เพลงที่ชายแก่ ๆ คนนี้เป่า ฉันรู้สึก เศร้าแต่ก็มีความน่ายินดี
ฟังแล้วน้ำตาจะไหล แต่ทำไมบางท่อนกลับเต็มไปด้วย ความหวัง ..
ฉันพอจะจับใจความของเพลงได้

" ประมาณว่าอยากทำอะไรถ้าตัดยินใจไปแล้วก็ขอให้ยอมรับ
ถึงมันจะเลวร้ายขนาดไหน ก็ขอให้อย่าท้อแท้ชีวตของคนเรา
พรุ้งนี้อาจะเปลี่ยนไปได้ เสมอ ไม่ว่าจะเป็น เรื่องอะไรก็ ตาม .."

ถึงมันจะเป็นแค่ เมโลดี้ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ

เฮ้อ ออ.